لنفوم نوعی سرطان است که از سلولهای ایمنی به نام ... شروع میشود. لنفوسيت هااین سلولها معمولاً بدن شما را از عفونتها و بیماریها محافظت میکنند. در لنفوم، لنفوسیتها غیرطبیعی میشوند و به طور غیرقابل کنترلی رشد میکنند و تومورهایی را تشکیل میدهند که اغلب شامل ... گره های لنفاوی اما میتواند طحال، مغز استخوان و سایر اندامهای بدن را نیز تحت تأثیر قرار دهد.
علائم لنفوم چیست؟
علائم شایع لنفوم شامل بزرگ شدن و بدون درد بودن ... گره های لنفاوی، کاهش وزن بدون دلیل، تعریق شبانه، تب، خستگی، خارش مداوم و کاهش اشتها. بسته به محل لنفوم در بدن، برخی افراد علائم دیگری مانند سرفه، تنگی نفس یا درد شکم را تجربه میکنند.
چه چیزی باعث لنفوم می شود؟
علت لنفوم به نوع خاص آن بستگی دارد. به طور کلی، لنفوم زمانی ایجاد میشود که لنفوسیتها دچار تغییرات ژنتیکی (جهش) میشوند که باعث رشد غیرقابل کنترل آنها میشود. این تغییرات ژنتیکی میتوانند ناشی از عوامل مختلفی از جمله عفونتهای مزمن (مانند ...) ویروس Epstein-Barrهپاتیت C، یا هلیکوباکتر پیلوری)، وضعیتهای نقص ایمنی (به عنوان مثال، HIV/AIDS یا پس از پیوند عضو)، بیماریهای خودایمنی مزمن (مانند آرتریت روماتوئید یا لوپوس)، قرار گرفتن در معرض اشعه یا مواد شیمیایی خاص، و گاهی اوقات زمینههای ژنتیکی ارثی. اغلب، علت دقیق در یک فرد ناشناخته است.
چه عوامل خطری احتمال ابتلا به لنفوم را افزایش میدهند؟
عوامل خطر متعددی میتوانند احتمال ابتلا به لنفوم را افزایش دهند. این عوامل شامل ضعف سیستم ایمنی به دلیل HIV/AIDS، داروهایی که پس از پیوند عضو استفاده میشوند، بیماریهای خودایمنی مانند آرتریت روماتوئید، لوپوس یا بیماری سلیاک، عفونتهای مزمن با ویروسهای خاص (مانند ...) ویروس Epstein-Barr یا هپاتیت C)، عفونتهای باکتریایی (مانند هلیکوباکتر پیلوری) ، قرار گرفتن طولانی مدت در معرض اشعه یا مواد شیمیایی خاص و داشتن سابقه خانوادگی لنفوم.
شایعترین انواع لنفوم کدامند؟
شایعترین زیرگروههای لنفوم مشاهده شده در بزرگسالان عبارتند از:
-
لوسمی لنفوسیتی مزمن/لنفوم لنفوسیتی کوچک (CLL/SLL).
شایعترین زیرگروههای لنفوم مشاهده شده در فرزندان عبارتند از:
-
لنفوم لنفوبلاستیک (هر دو نوع سلول B و سلول T).
لنفوم چگونه طبقهبندی میشود؟
لنفومها بر اساس عوامل مختلفی طبقهبندی میشوند، از جمله نوع لنفوسیت درگیر (مانند سلول های B or سلول های T)، سرعت رشد لنفوم (تهاجمی یا کند) و ویژگیهای میکروسکوپی خاص. آسیبشناسان نمونههای بافتی را زیر میکروسکوپ بررسی میکنند و از آزمایشهای تخصصی مانند ایمونوهیستوشیمی و آزمایشهای ژنتیک مولکولی، برای شناسایی دقیق زیرگروه لنفوم.
دو گروه اصلی لنفوم عبارتند از:
-
لنفوم هوچکیناین نوع لنفوم اغلب توسط سلولهای مشخصی به نام ... شناسایی میشود. سلول های رید-استرنبرگ.
-
لنفوم غیر هوچکین (NHL): یک گروه متنوع که شامل زیرگروههای زیادی بدون سلولهای رید-اشتنبرگ است.
طبقهبندی صحیح ضروری است زیرا گزینههای درمانی و پیشآگهی بسته به زیرگروه لنفوم بسیار متفاوت است.
تشخیص لنفوم چگونه انجام میشود؟
تشخیص لنفوم معمولاً شامل موارد زیر است: بیوپسیکه در آن پزشک یک تکه کوچک از بافت یا ... را برمیدارد گره لنفاوی برای معاینه. سپس یک آسیبشناس این بافت را زیر میکروسکوپ بررسی میکند تا لنفوسیتهای غیرطبیعی را جستجو کند. آزمایشهای تصویربرداری مانند سیتیاسکن، اسکن PET یا MRI نیز ممکن است برای تعیین میزان گسترش لنفوم (مرحله آن) استفاده شوند.
چه تستهای آزمایشگاهی برای تشخیص این بیماری انجام میشود؟
چندین آزمایش آزمایشگاهی برای تأیید تشخیص لنفوم و تعیین زیرگروه خاص آن استفاده میشود، از جمله:
-
ایمونوهیستوشیمی: ایمونوهیستوشیمی یک آزمایش ویژه است که پروتئینهای روی سلولهای لنفوم را برای تأیید نوع لنفوم تشخیص میدهد.
-
فلوسیتومتری جریان: فلوسیتومتری جریان آزمایشی است که برای تجزیه و تحلیل دقیق سلولها به منظور تمایز بین زیرگروههای مختلف لنفوم استفاده میشود.
-
آزمایشات مولکولی (مانند PCR و ...) FISH): این آزمایشها تغییرات یا جهشهای ژنتیکی خاصی را که در تشخیص انواع خاصی از لنفوم و هدایت درمان مهم هستند، تشخیص میدهند.
-
آزمایش خونآزمایشهای روتین، از جمله شمارش کامل خون (CBC) و لاکتات دهیدروژناز (LDH)، به ارزیابی سلامت عمومی بیمار و میزان بیماری کمک میکنند.
پزشک شما این نتایج را با هم ترکیب میکند تا زیرگروه، مرحله و بهترین گزینههای درمانی ممکن برای لنفوم را تعیین کند.
